خيلي سخته که بغض داشته باشي ، اما نخواي کسي بفهمه... خيلي سخته که عزيزترين کست ازت بخواد فراموشش کني... خيلي سخته که سالگرد آشنايي با عشقت رو بدون حضور خودش جشن بگيري... خيلي سخته که روز تولدت، همه بهت تبريک بگن، جز اوني که فکر مي کني به خاطرش زنده اي... خيلي سخته که غرورت رو به خاطر يه نفر بشکني، بعد بفهمي دوست نداره... خيلي سخته که همه چيزت رو به خاطر يه نفر از دست بدي، اما اون بگه : ديگه نمي خوامت!

بچه که بودم فقط بلد بودم تا 10 بشمارم. نهايت هر چيزي همين 10 تا بود. از بابا بستني که مي خواستم 10 تا مي خواستم. مامانمو 10 تا دوست داشتم و خلاصه ته دنيا همين 10 تا بود و اين 10 تا خيلي قشنگ بود. ولي حالا نمي دونم ته دنيا چقدره ؟ نهايت دوست داشتن چندتاست؟ انگار خيلي هم حريصتر شدم ! 10تا بستني هم کفافمو نمي ده !!! اما مي خوام بگم دوست دارم .... مي دوني چقدر؟ به اندازه ي همون 10 تاي بچگي

رودها با جاري شدن و علفها با سبز شدن معني پيدا مي کنند. کوهها با قله ها و دريا ها با موجها و انسانها، همه ي انسانها با عشق فقط با عشق پس بار خدايا بر من رحم کن. بر من که مي دانم ناتوانم رحم کن. باشد که خانه اي نداشته باشم، باشد که لباس فاخري بر تن نداشته باشم باشد که حتي دست و پايي نداشته باشم. اما نباشد، هرگز نباشد که در قلبم عشق نباشد. هرگز نباشد... "آمين