امشب از آسمان ديده تو روي شعرم ستاره ميبارد..

در سکوت سپيد کاغذ ها ، پنجه هايم جرقه ميکارد..

شعر ديوانه تب آلودم شرمگين از شيار خواهش ها..

پيکرش را دوباره ميسوزد عطش جاودان آتش ها..

آري آغاز دوست داشتن است گرچه پايان راه ناپيداست؛

من به پايان دگر نينديشم که همين دوست داشتن زيباست..

اکنون دستهاي من  تنها جاي خالي تو را لمس مي کند.. ومن بالشم را مي بوسم ..چرا که چهره تو را در آن بسيار نزديک به خود ميبينم..تو را رها ميسازم اما در قلبم تا ابد تو را حفظ خواهم کردوچرا که قلب  من تنها جاييست که مي توانم تو را بسيار نزديک به خود حس کنم.. امشب از آن ماست اما اگر فردا هر گز نياييد نگران نباش ، دنيا تنها آن زمان پا بر جاست که من و تو تنها به يک اندازه بهم نزديک هستيم، امشب از آن ماست ؛ اما آن زمان که تو ديگر اينجا نيستي خاطره عشق تو هم چنان باقي خواهد ماند چرا که تو همواره ، همواره در کنار من باقي خواهي ماند