ستاره هاي مقوايي عزيز وقتي در آسمان دروغ وزيدن ميگيرد ديگر چگونه مي شود به سوره هاي رسولان سر شكسته پناه آورد ؟ ما مثل مرده هاي هزاران هزار ساله به هم مي رسيم و آنگاه خورشيد بر تباهي اجساد ما قضاوت خواهد كرد من سردم است من سردم است و انگار هيچوقت گرم نخواهم شد

 من سردم است و ميدانم كه از تمامي اوهام سرخ يك شقايق وحشي جز چند قطره خون چيزي به جا نخواهد ماند

در كوچه باد مي آيد اين ابتداي ويرانيست آن روز هم كه دست هاي تو ويران شدند باد مي آمد

در كوچه باد مي آيد كلاغهاي منفرد انزوا در باغ هاي پير كسالت ميچرخند و نردبام چه ارتفاع حقيري دارد آنها تمام ساده لوحي يك قلب را با خود به قصر قصه ها بردند

در كوچه باد مي آيد و من به جفت گيري گلها مي انديشم به غنچه هايي با ساق هاي لاغر كم خون و اين زمان خسته ي مسلول

اي يار اي يگانه ترين يار چه ابرهاي سياهي در انتظار روز ميهماني خورشيدند انگار در مسيري از تجسم پرواز بود كه يكروز آن پرنده نمايان شد انگار از خطوط سبز تخيل بودند آن برگ هاي تازه كه در شهوت نسيم نفس ميزدند انگار آن شعله بنفش كه در ذهن پاكي پنجره ها ميسوخت چيزي به جز تصور معصومي از چراغ نبود

و اكنون ديگر ديگر چگونه يك نفر به رقص بر خواهد خاست و گيسوان كودكيش را در آبهاي جاري خواهد ريخت و سيب را كه سرانجام چيده است و بوييده است در زير پا لگد خواهد كرد ؟

و اين منم مردئ تنها در آستانه ي فصلي سرد در ابتداي درك هستي آلوده ي زمين و يأس ساده و غمناك آسمان و ناتواني اين دستهاي سيماني زمان گذشت زمان گذشت و ساعت چهار بار نواخت چهار بار نواخت